Nieuwsbrief 20 okt 2013

Bries op Landgoed De Braak
Landgoed De Braak van architect Roodbaard bestaat ruim driehonderd jaar. Het is een plek vol verhalen en romantiek met een doolhof om in te verdwalen, kronkelpaadjes langs de vijver en een liefdeslaantje om stiekem hand in hand te lopen.
Negentig jaar geleden vormde Landgoed De Braak het decor voor een balletvoorstelling die op het grote meer werd uitgevoerd. In de zomer van 2014 laten we je opnieuw kennismaken met dit landgoed via de voorstelling Bries. Tijdens deze dansvoorstelling nemen we je letterlijk mee op ontdekkingstocht. Choreografe Inge de Bruine neemt je hierbij mee, op zoek naar romantiek en naar de gebruikers van het landgoed: de vogels, de joggers, de singles en de motormuizen.
Bekijk het landgoed met andere ogen en maak kennis met dit prachtige gebied, aan de grens van de stad Groningen.
 
BeeldBepalend
en jij
Zijn er initiatieven, personen, gebruiksvoorwerpen, foto’s, etc. die op jou een blijvende indruk hebben gemaakt?
Aarzel niet om dit op onze Facebookpagina te delen. Verder ben je welkom om een beeldbepalende bijdrage, zoals een column, recensie, interview of reportage te mailen naar de redactie.
 
Project Uitgelicht: Langley did it

Het verhaal achter het project, met Jowan Vogel
Wat doen jullie?
"Wij zijn bezig met een documentaire over de Europes jojoscene genaamd Langley did it. De documentaire gaat over een groep fanatiekelingen die passie hebben voor maar één ding: jojoën. Dat is de Europese jojoscene. Over heel Europa hebben een paar honderd man dezelfde passie en ze doen dit met z’n allen, samen.
Langley Did It neemt je mee naar de verborgen wereld van de Europese jojoër. Het schetst een beeld van wat de scene maakt tot wat het is; wat is er zo bijzonder aan, wat trekt hen en waarom blijven ze? 
De jojoërs vertellen waarom ze deel zijn en blijven van deze Europese scene. Een groep mensen die over heel Europa verdeeld is en samen één ding gemeen hebben. Wie zijn ze, waar zitten ze, wat doen ze en waarom?"
 
Wat hopen jullie te bereiken?
"Wij hopen met deze documentaire het bovenstaande in beeld te krijgen en over te brengen op de kijker. Daarnaast zouden we ook willen zien dat de jongere kijker het jojoën gaat ontdekken en zelf ondervindt hoe tof het eigenlijk is." 
 
Wie werken mee aan dit project?
"We werken met een team van vier man, ook wel de crew genoemd. Jowan is de jojospeler en heeft samen met Frank het idee bedacht tijdens een avond op Noorderzon. Toen het idee van plan naar project ging, hebben we Frederik erbij gevraagd. Hij is filmmaker en is binnen de crew verantwoordelijk voor de storyline. Toen het eenmaal begon te lopen hebben we Olaf erbij gevraagd. Hij is samen met Frank verantwoordelijk voor de zakelijke kant."
 
Waarom is dit project beeldbepalend?
"Onbekend maakt onbemind. En hiernaast ook nieuwsgierig! Wie wil dit nou niet zien?" 
 
Wanneer is het project afgerond?
"Het staat momenteel in de planning om eind 2014 de documentaire af te ronden."
 
Waar zijn de resultaten te zien?
"In eerste instantie is het de wens om de documentaire op filmfestivals en op de nationale televisie uit te zenden. Ook zijn we aan het kijken naar een webrelease. Daarnaast zal deze documentaire te zijn zien op jojo evenementen door heel Europa."
Column: De verrassing van een achtjarig meisje

Jolien Onwijn, Voorzitter Stichting BeeldBepalend
Bron afbeelding: Wikipedia
Afgelopen week kwam een meisje van acht naar mij toe om vol enthousiasme iets met mij te delen. Dat gebeurt wel vaker tijdens mijn baantje als overblijfkracht op een Groningse basisschool. Meestal gaat het dan om een korte mededeling, bijvoorbeeld over een broertje dat jarig is geweest, een nieuw huisdier of over een overwinning op het sportveld. Dat vind ik aandoenlijk. Maar deze keer werd ik verrast door het blonde meisje dat met een vrolijk gezichtje verkondigde: "Juf, ik ben dit weekend naar de film De Nieuwe Wildernis geweest."
 
Aha, dacht ik bij mezelf: van die film heb ik wel gehoord. Ik wachtte even of ze er nog meer over ging vertellen. Zij vervolgde: "Ik ging met papa samen, want hij houdt van natuur en het was heel mooi. Aan het begin van de film wordt een zwart veulentje geboren en die gaat aan het einde van de film dood, dat was heel zielig. De film duurde wel anderhalf uur!"

Thuis achter mijn computer las ik enkele recensies over de film. Ik kwam erachter dat de makers de vele dieren van de Oostvaardersplassen in Flevoland in beeld brengen. Wat mij opviel was dat critici de film bejubelden en on-Nederlands noemden. Ik besloot om de film zelf te gaan zien.

In de bioscoop werd ik blij verrast door close-ups en luchtshots van dravende Konikpaarden, vechtende herten, jagende vossen en overlevingsstrategieën van diverse vogel- en insectensoorten. Ook werd ik erg getroffen door het rijke kleurenpalet van de droomachtige sfeerimpressies van de lucht en het landschap.

Na het bekijken van de film werd ik me bewust van de onbekendheid van fascinerende natuurgebieden in Nederland. Ik geef het toe: ik had nog nooit van de Oostvaardersplassen gehoord. Laat staan dat ik wist dat er een vogelsoort bestaat met de naam ‘baardmannetje’. Ik begreep waarom het meisje deze ervaring met mij had willen delen.
 
Vertel ons wat je vindt van onze nieuwsbrieven...
en help ons deze te verbeteren.
Contactgegevens